Claudine Roelens

Zolang als ik mij kan herinneren ben ik al creatief bezig geweest. Als klein meisje al, was de Engelstalige zender BBC, bij mij favoriet, daar hadden ze programma’s, zoals Blue Peter, Vision Art en Take Hart. Deze laatste twee werden gepresenteerd door de talentrijke Tony Hart (www.tonyhart.co.uk ) Hij kon niet alleen fantastisch tekenen, maar leerde zijn kijkers ook zelf tekenen en knutselen. Ik was niet voor de buis weg te slaan bij deze programma’s.

Uiteraard, moest ik ook alles zelf eens uitproberen.
Vaak tot groot ongenoegen van mijn moeder, vooral als de vloer weer eens bedekt was met een laagje kaarsenwas, of gips….
Maar ook mijn vader ontkwam niet aan mijn knutselwoede, de stopverf ( heerlijk spul om mee te boetseren ), gips, stukjes hout, lijm , beitels en hamers verdwenen uit zijn werkschuurtje.
Hij had trouwens ook de twijfelachtige eer, om mij elke week weer naar de bibliotheek te brengen. Daar leende ik elk boek over knutselen.
Maar niet alleen die boeken, ik was ook een echte boekenwurm, alle sprookjesboeken heb ik verslonden, en later ook heel veel romans. Dat verklaart wellicht de romantische en sprookjesachtige inslag in mijn werk.

Op school waren de creatieve vakken natuurlijk het leukst. Maar ik was ook heel goed in talen en wiskunde. Daarom werd het creatieve niet zo erg gestimuleerd. Talen en wiskunde, waren en zijn , trouwens nog steeds belangrijker dan creativiteit.
Daardoor studeerde ik op de middelbare school, talen en wiskunde. Maar ik zorgde er wel altijd voor dat ik via de keuzevakken, toch minstens altijd wel een uurtje per week tekenles had.
Na de middelbare school , deed ik een jaartje vertaler – tolk, maar uiteindelijk, kruipt het bloed waar het niet gaan kan, bijgevolg koos ik daarna verder voor etalagiste. Dat was meer mijn ding, elke dag creatief bezig zijn, blikvangers maken, heerlijk was dat.

In die tijd maakte ik ook romantische olieverfschilderijen http://www.chasingdreams.nl/extra/bijzonder/bijzonder.html ). Met het poppenmaken was ik toen nog niet in aanraking gekomen, dat kwam pas veel later. Met name , toen Jonas geboren werd (1993), ontdekte ik per toeval een heel leuk boekje van Ankie Daanen (www.ankie-doll-art.com ). In haar boek werd van naaldje tot draadje, en met behulp van heel veel foto’s uitgelegd, hoe je een pop moest boetseren, met zelfhardende Darwi klei .

Alhoewel ik het een fantastisch boek vond, dacht ik , dat ik dit nooit zou kunnen, zomaar een gezichtje maken, uit een pakje klei, maar het intrigeerde mij zodanig, dat het natuurlijk niet kon uitblijven. Ik moest het eens proberen.
En het was heerlijk ! Helaas, in het boek werd nergens vermeld dat het poppenmaken een virus is, een virus waarvan je nooit meer geneest. Het zit in je bloed , en je kan er niet meer onderuit.

Met twee kleine kinderen was er geen tijd om cursussen te volgen. Gelukkig waren er heel veel goede boeken over het onderwerp te koop, oa van Joke Grobben, Hildegard Günzel, Marlaine Verhelst , enz……

Het voordeel van het niet volgen van cursussen is, dat je dan veel sneller een eigen stijl ontwikkelt.
In het begin maakte ik voornamelijk grote poppen, het is een stuk makkelijker om details aan te brengen in een groot gezicht dan in een kleintje. Mijn favoriete klei , was dan ook de zelfhardende klei La Doll, en later Premier.
Mijn laatste werken, zijn stukken kleiner en fijner. Ik werk nu ook niet zo vaak meer in zelfhardende klei, maar in polymeer klei. Deze kleisoort leent zich veel beter voor klein en gedetailleerd werk.

Naar aanleiding van een paar tentoonstellingen ben ik dan ook begonnen met het geven van workshops in mijn eigen atelier. Op dit ogenblik geef ik nog enkel vrije cursussen, dat wil zeggen dat je kunt maken wat je wil, wanneer je dat wilt en in je eigen tempo.
Ondertussen is er ook een winkeltje bij gekomen, waar alle mogelijke poppenmaterialen te koop zijn.

Bent u geïnteresseerd ? dan ben ik bereikbaar op dit emailadres : info@claudineroelens.com